Huwelijk 

In overeenstemming met de morele waarden van het gezinsleven en het be-lang van de mogelijkheid om de tijd die hun op dit ondermaanse was ver-gund door te brengen met anderen, koesterden twee Atlantiers van verschil- . lend geslacht die liefde voor elkaar hadden opgevat, in de regel de wens om de rest van hun leven samen te blijven. Mannen of vrouwen die er de voor-keur aan gaven alleen te blijven, sloten zich gewoonlijk aan bij een tempel-gemeenschap, om hun leven te wijden aan hun spirituele en mentale ontwik-keling en aan het geven van geestelijke leiding aan anderen.5 In Atlantis werden homoseksuelen over het algemeen geaccepteerd. De Atlantiers geloofden in relncamatie. Zij gingen ervan uit dat iemand met een homoseksuele geaardheid na een eerder leven in een lichaam van een lid van het andere geslacht er de voorkeur aan gaf zich in dit nieuwe leven niet te verenigen met iemand van datzelfde geslacht. Omdat zij dus in feite trouw waren aan een vroeger aspect van zichzelf, werden zij over het algemeen bewonderd om hun loyaliteit.6 Met andere woorden: stel dat u in dit leven een vrouw bent, maar dat u in een bevredigend vorig leven het lichaam van een man hebt gehad. De herinnering aan dit eerdere bestaan als man is hecht veran-kerd in uw onderbewustzijn. Dergelijke onbewuste herinneringen zijn zelfs sterker dan uw gehechtheid aan uw huidige status als vrouw. Uit zelfrespect geeft u er daarom in dit leven de voorkeur aan u niet te verenigen met een andere man. 

Het huwelijk werd betiteld als een vereniging. Twee geliefden die zich wensten te verenigen, bezochten gewoonlijk een plaatselijke priester(es) die zijn of haar hoger ontwikkelde intuitie benutte om hun spirituele ontwikke-lingsgraad te beoordelen en zo vast te stellen in hoeverre de partners bij el-kaar pasten. Een huwelijk had een betere overlevingskans als beide partners eenzelfde niveau van spirituele (geestelijke) ontwikkeling hadden bereikt. Dit was vooral zo als, zoals af en toe gebeurde, de partners zich in eerste in-stantie om fysieke, seksuele redenen tot elkaar aangetrokken voelden.7 De Iroquois-, Cherokee- en Zwartvoet-Indianen - wier verre voorouders uit At-lantis stamden - pasten tot voor honderd jaar nog een soortgelijk gebruik toe. Paren die hoopten met elkaar te trouwen, hadden eerst een ontmoeting met de medicijnman van hun starn. Deze bestudeerde hun aura's (het com- 

plexe veld van in verschillende kleuren oplichtende energieen in en rondom hun lichaam) om vast te stellen welke kans van slagen deze beoogde combi-natie zou hebben. 

Nadat de Atlantische priester had ingestemd met het huwelijk, gaf hij het paar zijn zegen en reikte hij hun ieder een 'verenigingsarmband' uit die zij om de linkerarm moesten dragen.8 Beide partners waren gelijkwaardig, hoe-wel de man de morele plicht had voor zijn vrouw te zorgen en over haar te waken als en zolang zij zwanger was.9 In de laatste periode van de derde At-lantische beschaving was het een man toegestaan twee vrouwen te hebben, misschien omdat er zoveel mannen buiten Atlantis moesten vechten. Zulke huishoudens waren echter in de regel harmonieus, want de kinderen werden opgevoed met de gedachte dat de tweede echtgenote van hun vader en haar kinderen hun genegenheid en respect verdiende, terwijl de tweede echtgeno-te zich inspande om de kinderen van de eerste vrouw te behandelen alsof het haar eigen kinderen waren.l

Echtscheiding 

Als een Atlantisch echtpaar niet gelukkig was met elkaar, keerden zij terug naar de priester, die dan probeerde hen te helpen om in harmonie met elkaar samen te leven. Bleek dat niet mogelijk, dan verwijderde hun geestelijk leidsman de verenigingsband om hun arm en gingen man en vrouw als 'on-verenigbaar' uiteen. De Atlantiers vonden het niet nodig dat iemand zijn of haar hele leven moest lijden voor een op jeugdige leeftijd genomen besluit, dat verkeerd bleek te zijn geweest.ll Ais een echtpaar dat kinderen had uit-eenging en geen van de partners bereid was de kinderen groot te brengen, werd die taak in de regel overgenomen door oudere mensen, wier eigen kin-deren al volwassen waren. Ook verwaarloosde wezen vonden onderdak bij oudere mensen die op kinderen gesteld waren. 

Ben in onze ogen vreemde zede die bekend is als het 'mannenkraanibed' (Fr.: couvade) was in prehistorische tijden populair genoeg om tot in onze tijd aan weerszijden van de Atlantische Oceaan te kunnen voortbestaan. Na de geboorte van een kind hield de nieuwbakken vader het bed en at een aan-tal dagen heel weinig, terwijl zijn vrouw voor hem zorgde. Na dezeperiode van licht vasten onderwierpen soms zijn vrienden en buren of de leider van de gemeenschap de jonge vader aan een beproeving, waarbij hem met een mes of andere scherpe instrumenten bijzonder pijnlijke verwondingen wer-den toegebracht. Ais hij deze behandeling moedig doorstond, oogstte hij de bewondering en het respect van alle leden van de gemeenschap; men ge-loofde dan namelijk dat zijn jongste kind niet of nauwelijks last zou hebben van pijn. Ais hij echter deze bizarre behandeling niet goed doorstond, liepen zowel hij als de baby risico's. Gedurende het eerste levensjaar van het kind zag de vader af van het gebruik van scherpe voorwerpen of de deelname aan agressieve activiteiten zoals de jacht, want men geloofde dat hij het kind emstig in gevaar kon brengen als hij zelf gewond mocht raken. We mogen aannemen dat couvade een gebruik is dat in Atlantis (het middelpunt van het verspreidingsgebied) is ontstaan en zich vandaaruit heeft verbreid. Zo was het in zwang in Mexico, onder de Cariben en de Arawaks in Midden-Amerika13 en ten oosten van Atlantis in Ierland, onder de Iberiers in het noordelijk deel van Spanje, in Frankrijk, en - tot zeer recent - onder de Bas-ken.14 

Besnijdenis 

Dit gebruik ontstond in het warme klimaat van Atlantis als een hygienische maatregel. Het heeft zich later naar Egypte verbreid, en Egyptische priesters verzekerden Herodotus in de vijfde eeuw voor Christus dat deze zede in de vroegste Oudheid was ontstaan. Overigens was besnijdenis in het oude Egypte zelf niet verplicht, tenzij een man de opleiding tot priester wilde vol-gen. Het ritueel werd gewoonlijk uitgevoerd als de jongen veertien jaar oud was, hoewel de keus zelf aan de ouders werd overgelaten.15 Vanuit Egypte verbreidde de rituele besnijdenis zich naar de Feniciers en de Hebreeen. Ig-natius Donnelly schrijft dat de Hebreeuwse rabbijnen ook toen er overal ter wereld al metalen messen beschikbaar waren de ceremonie met een stenen mes bleven uitvoeren. Donnelly meent dat dit een aanwijzing is dat het ge-bruik al in de Steentijd 16 moet zijn ontstaan.