Taylor Caldwell (1900-1985) schreef op haar twaalfde een gedetailleerde roman over een Atlantische prinses in de laatste dagen van Atlantis.

De climax van dit boek was de nipte ontsnapping van de prinses per schip. Cald-wells grootvader, die redacteur was bij een uitgeverij van boeken, schrok hevig toen hij het manuscript doorlas, want de wijsgerige en intellectuele rijpheid die uit de tekst sprak wekte de indruk dat het door een veel ouder iemand was geschreven. In werkelijkheid kwam de inhoud regelrecht uit Taylor Caldwells verre verleden. Dit geldt ook voor een niet af te grenzen hoeveelheid informatie in haar andere publicaties. Tegen het eind van haar succesvolle leven als schrijfster kreeg zij - bij het redigeren van The Ro-mance of Atlantis, een taak waarbij zij werd geassisteerd door Jess Stem -drie dromen. De eerste twee herhaalden en verdiepten haar onbewuste her-inneringen aan Atlantis; de derde droom speelde zich af in een vreemd en smoorheet land met bergen en wouden waar zij leefde met een paar anderen die de verwoesting van Atlantis, het eiland dat hun oorspronkelijke vader- 

land was, ook hadden overleefd. 

Edgar Cayce (1877-1945) groeide in het zuidelijk deel van de Verenigde Staten op als zoon uit een arm boerengezin. Van het volgen van onderwijs kwam niet veel. Hij was nog jong toen hij opeens zijn stem verloor en - in een wanhopige poging van deze aandoening af te komen - zich liet hypnoti-sereno Toen hij in een soort trancetoestand verkeerde, gaf hij zichzelf een raad die een uitstekende therapie voor zijn aandoening bleek te zijn. Algauw ontdekte Cayce dat hij in staat was zichzelf te hypnotiseren (autohypnose) en in die toestand de aandoeningen en problemen van andere mensen niet alleen kon diagnostiseren (zelfs als zij ver weg waren), maar hun bovendien effectieve remedies en adviezen kon geven. Hij besloot toen zijn leven te wijden aan het geven van nuttige raad aan de mensen die hem wegens een kwaal of aandoening kwamen consulteren. 

De meer dan dertigduizend stenografische verslagen van Cayce's telepathi-sche en helderziende uitspraken, gemaakt door zijn secretaresse, staan be-kend als readings. Tijdens zijn tranceachtige sessies sprak Cayce vaak over vorige levens van de client, die zich soms ook in Atlantis hadden afge- 

speeld. Uit zijn impressies over Atlantis komt het beeld naar voren van een technologisch hoogontwikkelde samenleving die meer dan twaalfduizend jaar geleden heeft bestaan en over geavanceerde systemen voor communica-tie en transport beschikte. 

In een periode van eenentwintig jaar gaf Cayce circa dertigduizend readings (met inbegrip van circa veertienduizend diagnostische readings, vert.) waar-in hij maar liefst meer dan zevenhonderd keer over Atlantis sprak. Hoewel deze readings honderden verschillende personen betroffen, waren al zijn uitspraken over dit onderwerp opmerkelijk consequent. In de uitvoerige in-formatie die Cayce over dit onderwerp heeft gegeven, heeft nog niemand ook maar een tegenstrijdige uitspraak ontdekt. Volgens zijn zoons heeft hij Plato's verslag over Atlantis nooit gelezen, noch andere boeken over dit land. Edgar Cayce's readings zijn toegankelijk in het hoofdkwartier van de Association for Research and Enlightenment in Virginia Beach, Virginia. 

De kennis van Edgar Cayce over Atlantis wordt geloofwaardiger als we re-kening houden met de in zijn readings vermelde feiten die in de tijd waarin hij erover sprak nog helemaal niet bekend waren, feiten waarvan de juist-heid later duidelijk is aangetoond. Zo zijn de in 1947 gevonden Dode-Zee-rollen aangetroffen op de plaats die Cayce vermeldde tijdens een reading over een vroegere incamatie van een vrouwelijke patient. De reading had plaats in 1937 en Cayce vertelde deze vrouw dat zij in een vorig leven lid was geweest van een kloosterschool van de Essenen aan de noordwestzijde van de Dode Zee. Hij beschreef nauwkeurig de plaats waar die verdwenen Essenengemeenschap had geleefd en waar de Dode-Zeerollen later zijn ge-vonden. In 1937 dacht men nog algemeen dat de Essenen alleen celibataire gemeenschappen hadden gevormd, zodat de geleerden ervan uitgingen dat Cayce zich moest hebben vergist toen hij het over een vrouwelijk lid van de gemeenschap had gehad. Twaalf jaar later brachten opgravingen bij deze kloostergemeenschap skeletten van zowel mannen als vrouwen aan het licht en bleek Cayce het dus bij het juiste eind te hebben gehad. In 1939 sprak Cayce over de aanwezigheid van een Salome bij de dood en herrijzenis van Lazarus. Dit werd door bijbelhistorici als uiterst onwaarschijnlijk be-schouwd, totdat er in 1960 in een klooster bij Jeruzalem een brief werd aan-getroffen waarvan de experts aannemen dat hij geschreven is door de evan-gelist Marcus; in die brief maakt de auteur melding van Lazarus' wonder-baarlijke opwekking uit de doden door Jezus. In die brief staat verder te le-zen dat een zekere Salome aanwezig was bij deze gebeurtenis. Een van de treffendste bevestigingen van de door Cayce gegeven geologische informa-tie betreft zijn beschrijving van de Sahara en de Nijl in de zeer vroege pre-hi storie. In 1925 zei Cayce dat de Sahara tieneneenhalf miljoen jaar geleden vruchtbare grond was geweest en dat in die tijd de Nijl uitmondde in de At-lantische Oceaan. Radarfotografie vanuit het Amerikaanse ruimteveer heeft dit ondubbelzinnig bevestigd. De onderzoekers troffen ook sporen aan van kampplaatsen aan de bovenloop van de Nijl die dateerden uit de peri ode van tweehonderdvijftigduizend jaar geleden - precies waar volgens Cayce in die tijd mensen hadden geleefd. (Edgar Evans Cayce, Mysteries of Atlantis Re-visited, 65). 

Met zijn gave om toegang te krijgen tot informatie over beschavingen die zo lang geleden hebben bestaan als Atlantis had Cayce gemakkelijk kunnen be-sluiten dit vermogen ten eigen bate te gebruiken. In plaats daarvan wijdde hij zijn lev en aan het geven van effectieve raad aan de zieken die zijn hulp kwamen inroepen. 

Manly Palmer Hall (1901-1990) gaf al op jeugdige leeftijd blijk van zijn grote intellect en inzicht in het mysterieuze. Hij was nog maar net de twintig gepasseerd toen hij zijn encyclopedische verhandeling over de occulte tradi-ties van het Westen schreef, onder de titel The Secret Teachings of All Ages. Hij is in zijn lange leven veel boeken blijven schrijven. In 1934 richtte hij in Los Angeles de Philosophical Research Society op. 

Phylos. In 1884 deed de achttienjarige Frederick S. Oliver een merkwaardi-ge ervaring op: hij bespeurde de aanwezigheid van een entiteit die zichzelf voorstelde als Phylos uit Tibet. 'Phylos de Tibetaan', zoals hij bekend werd, dicteerde Oliver in de vorm van mentale voorstellingen de loop van het le-yen dat hij dertienduizend jaar eerder in Atlantis had geleid, namelijk rond 11.650 v.Chr. Oliver heeft in zijn boek A Dweller on Two Planets (1952) verslag gedaan van de informatie die hij van Phylos had doorgekregen. Net als het werk van Ruth Montgomery, The World Before, dat berust op kennis die op soortgelijke helderziende manier werd verkregen, staat Olivers infor-matie bloot aan kritiek, maar het hoek is de moeite waard om serieus te be-kijken. 

H.C. Randall Stevens groeide op als een gewone jongen, die zijn dienst-plicht bij de Royal Naval Air Service vervulde en naam maakte als populair zanger. Eigenlijk had hij geen uitgesproken interesse voor occulte zaken, totdat een ingewijde van het Oude Egypte hem door middel van automa-tisch schrijven informatie doorgaf die betrekking had op Atlantis en het Ou-de Egypte zelf. Deze reeks boodschappen via channeling (spirituele com-municatie) werd bekend onder de titel The Osirian Scripts. Randall Stevens publiceerde het eerste deel ervan in 1928. Het vierde dee!, Atlantis to the Latter Days, zag het licht in 1957. Andere werken van zijn hand zijn The Book of Truth, The Chronicles of Osiris, The Wisdom of the Soul, The Tea-chings of Osiris en Jewels of Wisdom.